Voorwoord
Sommige dingen zijn universeel. Zoals het feit dat je op maandagochtend steevast denkt: “Wat dóe ik hier eigenlijk?” Terwijl de koffie nog pruttelt en je je afvraagt waarom je gisteren niet eerder naar bed ging, staat er ineens een leerling met een kapotte broodtrommel voor je neus. Welkom terug. Het is weer maandag.
De maandagochtendmodus
Je opent de klasdeur, kijkt naar de stoelen die nog scheef staan, en denkt: “Oké, rustig opstarten.”
Maar de kinderen? Die zijn óf hyperactief óf nog in diepe slaap.
- “Juf, mag ik m’n boek pakken?” (al voordat je jas uit is)
- “Meester, hij zei iets over mijn moeder.” (om 08:03)
Je probeert een glimlach op te zetten terwijl je je hersenen langzaam rebooten.
Het kringgesprek der stilte
“Wie wil er iets vertellen over het weekend?”
…
…
Iedereen kijkt naar z’n schoenen. Behalve Milan, die drie minuten praat over zijn hamster en daarna in tranen uitbarst omdat de hamster nu misschien toch dood is.
Jij denkt ondertussen: “Had ik maar gewoon een werkblad gegeven.”
Koffie: te laat, te koud, te weinig
Je probeert een slok te nemen.
Te laat.
De bel gaat.
Iemand heeft z’n melk omgegooid.
Je zet de koffie neer.
Vindt ’m om 14:00 terug.
Koud.
Klassiek gevalletje leerkrachtkoffie.
Dinsdagen bestaan ook nog
Tegen de tijd dat de maandag erop zit, ben je eigenlijk pas op stoom. De grap? Morgen doe je het gewoon weer. Maar dan met iets meer energie. Hopelijk. En als je geluk hebt, werkende wifi.
Je bent niet alleen
Iedereen heeft wel eens een maandagochtend waarbij je denkt: “Ik had ook gewoon bakker kunnen worden.”
Maar dan zie je een leerling glunderen omdat iets is gelukt, of je hoort een oprechte “dank je wel”, en dan weet je weer:
Daarom doe ik dit.
Met of zonder koffie.
💬 Wil je nog even nagenieten van meer herkenbare leerkrachtmomenten? Bekijk ook onze blog:
👉 Wat er écht door je hoofd gaat tijdens een schooldag